บทที่ 231 ไม่ไหวก็ต้องไหว

แม้ซ่งเซียนอี๋จะจากไปแล้ว แต่รอยแผลที่เธอทิ้งไว้ยังคงอยู่

เฉินเสี่ยวเหมิงกับสวีเสวี่ยเว่ยเดินก้มหน้าเข้ามา ท่าทางดูหดหู่และซึมกะทืออย่างเห็นได้ชัด

หยางฮ่าวเห็นสภาพของทั้งคู่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาวางเอกสารในมือลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ