บทที่ 274 คาดคั้น

“คุณไม่ใช่หมอนะคะ จะมาบอกว่าไม่เป็นไรได้ยังไงกัน”

ทว่าวินาทีต่อมา หยางฮ่าวก็สอดมือเข้าใต้รักแร้ของเธอแล้วยกลอยขึ้นมาตรงๆ ก่อนจะวางแหมะลงบนเตียง

สวีเสวี่ยเวยถึงกับอึ้งไปเลย สัมผัสจากปลายนิ้วที่เฉียดผ่านหน้าอกทำให้เธอชะงักค้าง ชั่วพริบตานั้นเธอรู้สึกราวกับตัวเองเป็นตุ๊กตาผ้าที่ยอมให้เขาจับยกไปวางตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ