บทที่ 298 เรื่องเกี่ยวกับลูก

“แค่กๆ!”

หยางฮ่าวที่เพิ่งยกน้ำขึ้นจิบไปคำหนึ่งถึงกับพ่นพรวดออกมาจนกางเกงเปียกชุ่ม แต่เวลานี้เขาไม่มีแก่ใจจะมาห่วงภาพลักษณ์ตัวเองเลยสักนิด ในหัวมีแต่ประโยคเมื่อครู่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา

เขามองคนตรงหน้า พลางถามย้ำอีกครั้งด้วยความตกตะลึง