บทที่ 53 คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา

เจียงจงฮวาหยวน

หยางฮ่าวอยู่ที่บ้านกำลังแกะพัสดุ มันคือนาฬิกาโรเล็กซ์ที่สุ่มได้จากกล่องสุ่มระดับต้น

หยางฮ่าวไม่ได้มีความรู้เรื่องนาฬิกาเท่าไร แต่โรเล็กซ์จัดเป็นแบรนด์หรูที่ไม่มีใครไม่รู้จัก รุ่นเริ่มต้นก็ปาเข้าไปหลายหมื่นหยวนแล้ว เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด เพราะด้วยรายได้ของเขา การจะซื้อนาฬิกาเรือนละหลายหมื่นหยวนถือว่าฟุ่มเฟือยเกินไปจริงๆ

ทว่าตอนนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อเทพประทาน ในที่สุดหยางฮ่าวก็มีโรเล็กซ์เรือนแรกในชีวิตแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น นาฬิกาเรือนนี้ยังเป็นรุ่นดีพซี แถมยังเป็นตัวเรือนทองคำ 18K หน้าปัดตัดกับขอบเซรามิกเซราครอมสีน้ำเงิน หยางฮ่าวลองเข้าไปเช็กราคาในเว็บไซต์ทางการ ถึงกับต้องอึ้งเพราะมันมีราคาสูงถึงสี่แสนห้าหมื่นหยวน!

นาฬิกาเรือนเดียวราคาเกือบจะเท่ารถเวิ่นเจี้ย เอ็ม 9 ของเขาแล้ว!

มิน่าล่ะในแวดวงคนรวยถึงมีคำพูดที่ว่า "คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา"

หยางฮ่าวลองสวมนาฬิกาโรเล็กซ์ที่มูลค่าเทียบเท่ารถเวิ่นเจี้ย เอ็ม 9 เข้าที่ข้อมือ แล้วยกขึ้นส่องดูใต้แสงไฟอยู่นานสองนาน ทว่ากลับไม่รู้สึกว่ามันจะพิเศษตรงไหน

ราคาตั้งสี่แสนห้าหมื่นหยวนนี่มันช่างบ้าบอสิ้นดี!

เงินขนาดนี้เอาไปซื้อบ้านที่บ้านเกิดของเขาได้หลังหนึ่งเลยนะ!

หยางฮ่าวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงประโยคเด็ดในหนังเรื่องหนึ่งขึ้นมา ไม่เน้นดีที่สุด แต่เน้นแพงที่สุด!

ดูท่าความคิดแบบคนจนๆ ของฉันคงต้องปรับเปลี่ยนยกใหญ่เสียแล้ว!

หยางฮ่าวรำพึงในใจเงียบๆ

และในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนมือถือของเขาก็ดังขึ้นสองสามครั้ง มีคนส่งข้อความเว่ยซวิ่นมา

หยางฮ่าวกดเปิดดู เป็นเหอซือซือที่ใช้ชื่อว่า 【Ace】

"วันนี้ไปถ่ายแบบมาค่ะ พี่ฮ่าวช่วยเลือกหน่อยสิคะ ช่างภาพผู้หญิงถ่ายให้น้า~"

เหอซือซือส่งข้อความตัวอักษรมาก่อน จากนั้นก็กระหน่ำส่งรูปภาพตามมาเป็นชุด

ภาพเซตนี้เปิดเผยเนื้อหนังอย่างมาก หากอัปโหลดลงโซเชียลมีเดียอย่างเวยป๋อหรือโต่วอิน คงไม่มีภาพไหนผ่านการเซนเซอร์เลยสักใบเดียว

นี่มันไม่ใช่การขอให้ช่วยเลือกรูปแล้ว ชัดเจนว่าเป็นการอ่อยกันโต้งๆ เลยต่างหาก!

หยางฮ่าวตั้งใจพินิจดูอยู่นานพอสมควร ทุกรูปผ่านการรีทัชมาอย่างประณีต ด้วยพลังแห่งเทคโนโลยี ทำให้ภาพถ่ายพวกนี้ของเหอซือซือดูสวยสะกดไม่แพ้ฉินอวี่โหรวเลย ชนิดที่หนุ่มเก็บตัวเห็นแล้วต้องรีบหยิบทิชชู่มาเตรียมไว้

จิ๊ๆ!

นี่สินะชีวิตของคนรวย!

พวกคนจนก็ได้แต่นั่งดูรูปโป๊ที่ถูกส่งต่อมากี่ทอดก็ไม่รู้ในเน็ต!

ส่วนตัวเขานอนเล่นอยู่ที่บ้าน ก็มีสาวสวยส่งภาพลิมิเต็ดสุดหวิวมาให้ดูถึงที่…

หลังจากชื่นชมภาพเหล่านั้นเสร็จ หยางฮ่าวก็ส่งสติกเกอร์ "ยกนิ้วโป้ง" ตอบกลับไป

อีกฝ่ายอุตส่าห์ส่งภาพลับเฉพาะมาเป็นสวัสดิการให้ การกดไลก์ให้สักทีก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ

แต่ก็แค่เท่านี้แหละ

หยางฮ่าวไม่ได้พิมพ์อะไรไปมากกว่านั้น เขารู้อยู่แก่ใจว่าผู้หญิงรักสบายอย่างเหอซือซือก็แค่อยากได้เงินในบัญชีของเขาเท่านั้นเอง!

ผู้หญิงประเภทนี้ต่อไปจะมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายคอยประจบประคองความสัมพันธ์เลยสักนิด

ถ้าวันไหนอารมณ์ดีอยากจะออกกำลังกายขึ้นมา แค่ทักเว่ยซวิ่นไปคำเดียว อีกฝ่ายก็พร้อมจะมาหาถึงที่แน่นอน

แต่ตอนนี้หยางฮ่าวไม่ได้มีความคิดเรื่องพวกนั้นเลย ช่วงกลางวันเพิ่งจะประลองยุทธ์กับสาวสวยลูกติดอย่างซูอวี้เสวี่ยไปสองยก เขาต้องขอพักเอาแรงหน่อย

อย่างไรเสียก็เป็น "ชายแก่" วัยสามสิบปีแล้ว จะให้ฟิตเปรี๊ยะเหมือนตอนอายุยี่สิบได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าหยางฮ่าวไม่ได้มีท่าทีกระตือรือร้น เหอซือซือเองก็รู้ความดี ไม่ได้ส่งข้อความมากวนอีก

วันรุ่งขึ้น

หยางฮ่าวนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ

แต่พอดูเวลาก็เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าๆ เท่านั้น

วงจรชีวิตแบบไอ้ต้าวคนทำงานนี่มันน่ารำคาญจริงๆ!

หยางฮ่าวถอนหายใจยาว แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงอีกรอบ

ชีวิตการเป็นแรงงานมานานทำให้เขามีนาฬิกาชีวิตในตัว โดยพื้นฐานแล้วก่อนเจ็ดโมงเช้าก็จะตื่นเอง

จนกลายเป็นว่าอยากจะนอนตื่นสายๆ สักหน่อยก็ทำได้ยากเหลือเกิน

หลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ใต้ผ้าห่มพักหนึ่ง สุดท้ายก็นอนไม่หลับอยู่ดี หยางฮ่าวเลยตัดสินใจลุกขึ้นมาวิ่งจ็อกกิ้งรับลมเช้าในหมู่บ้านสักรอบ

เมื่อก่อนต้องวิ่งวุ่นหาเงินเลี้ยงชีพทุกวัน ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องสุขภาพ

ตอนนี้กลายเป็นคนรวยแล้ว หยางฮ่าวรู้สึกว่าตัวเองควรจะออกกำลังกายให้มากขึ้น เพื่อลดพุงเบียร์ลงเสียหน่อย

อืม ไว้มีเวลาค่อยไปหาฟิตเนสเล่นเวทจริงจังดูบ้าง!

ขณะที่หยางฮ่าวกำลังคิดอยู่นั้น ร่างที่คุ้นตาก็ก้าวตรงเข้ามา

"เสี่ยวหยาง คุณก็มีนิสัยตื่นมาออกกำลังกายตอนเช้าเหมือนกันเหรอ?"

สาวใหญ่วัยสะพรั่งกวนซู่เอ๋อเอ่ยทักทายหยางฮ่าวด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เธอสวมชุดวอร์มแบรนด์ฟิลาสีเทา บนเท้าเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นเจ็ทของแอร์เมส รองเท้ารุ่นนี้โลโก้ไม่ค่อยเด่นชัด คนที่ไม่รู้เรื่องแบรนด์เนมดูไม่ออกเลยว่า รองเท้าผ้าใบที่ดูเรียบๆ คู่นี้จะราคาเป็นหมื่นกว่าหยวน

"ผมชอบกลิ่นอายของอากาศยามเช้าน่ะครับ"

หยางฮ่าวที่เพิ่งจะออกมาวิ่งตอนเช้าเป็นครั้งแรกแกล้งทำเก๊กพูดหล่อๆ ออกไป

"ถ้างั้นคุณก็ตื่นสายไปหน่อยนะ ช่วงตีห้ากว่าๆ อากาศถึงจะดีที่สุดจ้ะ!"

"คราวหน้าตอนฉันตื่นมาออกกำลังกาย ให้แวะเรียกไปด้วยกันไหมล่ะ?"

กวนซู่เอ๋อถามด้วยความมีน้ำใจ

ตราบใดที่ไม่ใช่วันที่สภาพอากาศเลวร้าย ทุกวันตอนตีห้าครึ่งเธอจะออกจากบ้านมาออกกำลังกายเป็นประจำ เจียงจงฮวาหยวนกับ "สวนสาธารณะเจียงพ่าน" ซึ่งเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงเฉิงอยู่ห่างกันแค่ข้ามถนน ดังนั้นกวนซู่เอ๋อจึงไปออกกำลังกายที่นั่นทุกวัน

พอได้ยินคำพูดของกวนซู่เอ๋อ หยางฮ่าวก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที นึกอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด!

ไม่เข้าเรื่อง ไปเก๊กทำไมเนี่ย!

แล้วตอนนี้จะพูดยังไงต่อดีล่ะ?

【ติ๊ง!】

【ตรวจพบเป้าหมายที่ช่วยเหลือได้!】

【ชื่อ: กวนซู่เอ๋อ】

【(หมายเหตุ: เป้าหมายที่ไม่ได้เพิ่งเคยช่วยเหลือเป็นครั้งแรก จะไม่มีการแสดงข้อมูลพื้นฐานซ้ำอีก)】

【ความต้องการปัจจุบัน: ต้องการเพื่อนร่วมออกกำลังกายตอนเช้าหนึ่งคน! (สะสมการออกกำลังกายร่วมกันครบ 30 วันขึ้นไป)】

【รางวัลช่วยสาวสุขใจ: การ์ดทักษะ *1】

【(หมายเหตุ: การ์ดทักษะสามารถสุ่มแลกรับทักษะระดับท็อปได้หนึ่งทักษะ)】

ในจังหวะที่หยางฮ่าวกำลังคิดหาทางปฏิเสธ เสียงของพ่อเทพประทานก็ดังก้องขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง

การ์ดทักษะเหรอ??

นี่ปลดล็อกไอเทมใหม่อีกแล้วสินะ!

หยางฮ่าวดีใจอย่างยิ่ง รีบฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดกับกวนซู่เอ๋อว่า "พี่กวน ถ้างั้นคงต้องรบกวนพี่แล้วล่ะครับ ผมกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าถ้าทำคนเดียวคงทนทำต่อเนื่องไม่ไหวแน่ๆ!"

"รบกวนอะไรกันล่ะจ๊ะ"

"งั้นเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เลยเป็นไง?"

อันที่จริงกวนซู่เอ๋อเองก็อยากมีเพื่อนไปออกกำลังกายตอนเช้าด้วยกันอยู่แล้ว เพราะเวลาไปออกกำลังกาย เธอมักจะเจอพวกผู้ชายแปลกๆ เดินเข้ามาทักทายพูดคุย บางครั้งถึงขั้นมีคนแอบเดินตามเธอด้วยซ้ำ

ถ้ามีเพื่อนร่วมทางตัวสูงใหญ่กำยำอย่างหยางฮ่าว เธอก็ไม่ต้องคอยระแวงพวกผู้ชายหื่นกามที่จะเข้ามารังควานอีกต่อไป!

หยางฮ่าวไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงที่กวนซู่เอ๋อต้องการเพื่อนออกกำลังกายคืออะไร ตอนนี้สายตาของเขาเผลอถูกดึงดูดไปยังสาบเสื้อที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

ชุดออกกำลังกายของกวนซู่เอ๋อนั้นค่อนข้างแนบเนื้ออยู่แล้ว ประกอบกับที่เธอมีไซส์หน้าอกหน้าใจมหึมาเกินคนทั่วไป พอเปียกเหงื่อเข้าไป ตรงนั้นเลยเผยให้เห็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด!

หยางฮ่าวกลืนน้ำลายลงคอไปโดยสัญชาตญาณ พลางนึกชื่นชมในใจเงียบๆ ออกกำลังกายตอนเช้านี่มันดีจริงๆ นะเนี่ย ต้องทำต่อเนื่องให้ได้แล้วล่ะ!

เนื่องจากเคยถูกจ้องมองอยู่บ่อยครั้ง กวนซู่เอ๋อจึงค่อนข้างไวต่อความรู้สึกเรื่องพวกนี้ พอรับรู้ได้ถึงสายตาของหยางฮ่าว เธอก็ยกมือขึ้นมาบังหน้าอกไว้ตามสัญชาตญาณ พลางรู้สึกหมดคำจะพูดอยู่ในใจ

กะว่าจะหาบอดี้การ์ดสักคน ผลสุดท้ายเหมือนชักศึกเข้าบ้านหรือเปล่าเนี่ย?

ทำไมพวกผู้ชายถึงได้สนใจไอ้ก้อนพวกนี้กันนักหนานะ??

กวนซู่เอ๋อรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

หลายต่อหลายครั้ง เธอก็ไม่ได้อยากให้ตัวเองดูโดดเด่นสะดุดตาขนาดนี้หรอก

ช่วยไม่ได้จริงๆ สวรรค์ดันประทานสิ่งนี้มาให้เอง!

พอกลับขึ้นมาบนห้อง

หยางฮ่าวก็แต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เพราะวันนี้เขายังมีภารกิจสำคัญอยู่อีกอย่างหนึ่ง

นั่นคือการไปพบพ่อแม่กับฉินอวี่โหรว!

และก่อนที่จะไปทำภารกิจนั้นให้สำเร็จ หยางฮ่าวยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำ นั่นก็คือการไปรับรถ

เวลานัดหมายระหว่างเขากับพนักงานโชว์รูมเบนท์ลีย์คือเก้าโมงเช้า

พอถึงเวลาแปดโมงสี่สิบห้า พนักงานส่งรถก็เดินทางมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านแล้ว

หยางฮ่าวนึกว่าอีกฝ่ายจะขับรถมาส่งตรงๆ ที่ไหนได้ คนพวกนั้นกลับบรรทุกมาบนรถสไลด์ โดยมีตู้พลาสติกแข็งใสครอบรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาที่พ่อเทพประทานมอบเป็นรางวัลเอาไว้ ด้านบนยังประดับประดาไปด้วยริบบิ้นและลูกโป่ง ดูมีพิธีรีตองเป็นอย่างยิ่ง

ภาพทำนองนี้หยางฮ่าวเคยเห็นในโต่วอินมาก่อน บนนั้นมักจะติดป้ายคำอวยพรสุขสันต์วันเกิดหรือบอกรักอะไรเทือกนั้น แต่สำหรับหยางฮ่าวแล้ว ชัดเจนว่าไม่มีความจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น