บทที่ 140 แม่เธอสอนให้จูบคนแปลกหน้ามั่วซั่วแบบนี้เหรอ?

จุมพิตนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก สัมผัสเพียงครู่เดียวเธอก็ผละห่างออกไป

แต่พอเธอปล่อยมือ เขาก็ก้มตัวตามลงมา บดจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง รุกรานราวกับจะช่วงชิงลมหายใจทั้งหมดไป

“อือ…”