บทที่ 156 พอใส่เสื้อผ้าแล้วก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน

เซี่ยงหน่วนตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าวันต่อมาแล้ว เสียงล้างหน้าแปรงฟันจากในห้องน้ำปลุกเธอให้ตื่น ร่างกายเหมือนถูกแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่จนขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัว เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วพลิกกาย ลืมตาที่ยังงัวเงียขึ้นมา

เสิ่นเยี่ยนสือเดินออกมาจากห้องน้ำพลางติดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ต “ทำเธอตื่นเหรอ?”

เซี่ยงหน่วนครางตอบในลำคอ “อืม” คำหนึ่ง แล้วหลับตาลงอีกครั้ง แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นมาใหม่