บทที่ 162 เสิ่นเยี่ยนสือในวัยเยาว์

เซี่ยงหน่วนชะงักไปเล็กน้อย ส่วนเสิ่นเยี่ยนสือขมวดคิ้วแน่น “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“วันนี้ฉันมาเยี่ยมคุณปู่น่ะค่ะ ครั้งก่อนถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ ฉันคงถูกพ่อส่งตัวไปแล้ว ฉันซาบซึ้งใจมากเลยอยากหาทางตอบแทนบ้าง ถึงจะดูไร้ประโยชน์ไปหน่อย แต่ในเมื่อตอนนี้คุณปู่ป่วย ฉันเลยถือโอกาสมาเยี่ยมเยียนและคอยปรนนิบัติดูแลท่านค่ะ”

ขณะที่กำลังคุยกัน เสิ่นเมิ่งก็เดินลงมาจากชั้นสอง “เยี่ยนสือกลับมาแล้วเหรอ รีบขึ้นไปข้างบนเถอะ คุณปู่รอยู่”