บทที่ 167 คุณน่ะรักฉันจนหมดหัวใจเลยสินะ

เสิ่นเยี่ยนสือชะงักไปเล็กน้อย มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม ความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาทั้งวันมลายหายไปสิ้น ความรู้สึกขุ่นมัวพลันหายวับไปราวกับถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น

“เจอแล้ว!” เซี่ยงหน่วนร้องบอกด้วยความดีใจ ก่อนจะถือกล่องเหล็กใบเก่าวิ่งรี่เข้ามาหาเขาอย่างตื่นเต้น

รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่ที่ดวงตาของเสิ่นเยี่ยนสือ เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “เจอเร็วขนาดนี้เลยหรือ”