บทที่ 175 ไม่กลัวตาย คิดจะงัดข้อกับฉัน

เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้เธอ แล้วช้อนตัวอุ้มพาไปส่งที่ห้องนอน วางร่างเธอบนเตียงพร้อมห่มผ้าให้เสร็จสรรพ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกไป

เขาปิดประตูห้องนอนเบามือแล้วหันหลังเดินออกมา แววตาของเขาเย็นเยียบลงขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

“ว่าไง เยี่ยนสือ” เฉาเหลี่ยนดูจะแปลกใจไม่น้อย