บทที่ 212 เขาจะปล่อยไปได้อย่างไร

แววตาของหมิงเทียนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย มือที่วางอยู่บนที่เท้าแขนกำแน่นเป็นหมัดทันที

น้ำเสียงของเขาสุขุมนิ่ง “สือจั๋ว สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่อย่างเดียวคือให้จ้าวจิ้งกลับมาอย่างปลอดภัย หลายวันมานี้ธนาคารทั่วปักกิ่งต่างพากันเบิกเงินสด นายก็น่าจะรู้ดีถึงความจริงใจของฉัน ถ้าฉันคิดจะแจ้งตำรวจจริง ก็คงไม่ต้องเสียเวลาลงแรงขนาดนี้หรอก”

สือจั๋วหัวเราะเบาๆ “ประธานหมิงพูดแบบนี้ ผมก็วางใจ คืนนี้ขนเงินมาที่เชิงเขาจิ้งซาน ตรงนั้นมีปั๊มน้ำมันร้างอยู่แห่งหนึ่ง”