บทที่ 223 ยินดีด้วยนะ ฝันเป็นจริงแล้ว

ตลอดครึ่งเดือนต่อมา เซี่ยงหน่วนยังคงยุ่งอยู่กับการถ่ายละคร ไม่มีเวลาว่างแม้แต่วันเดียว

ที่น่าแปลกคือ เสิ่นเยี่ยนสือกลับไม่บ่นสักคำ คอยมารับเธอกลับบ้านอย่างเอาใจใส่ทุกวัน ไม่ชักสีหน้า เวลานอนก็กอดเธอไว้อย่างว่าง่าย ไม่ลวนลาม อยู่ในโอวาทจนเซี่ยงหน่วนรู้สึกประหลาดใจระคนปลาบปลื้ม

วันนี้เสิ่นเยี่ยนสือมารับเธอกลับบ้านตามปกติ ระหว่างทางเขาก็แสร้งเอ่ยขึ้นมาลอยๆ “พรุ่งนี้เราไปเที่ยวเขาหลงจิ่งกันหน่อยไหม”