บทที่ 57 นึกเสียใจนับครั้งไม่ถ้วน

“แม่ของเสิ่นเยี่ยนสือเพิ่งตายไปได้ไม่นาน เสิ่นฉงเหยียนก็พาเมียน้อยที่เลี้ยงไว้ข้างนอกเข้าบ้าน แถมยังพาลูกนอกสมรสที่อายุมากกว่าเสิ่นเยี่ยนสือเข้ามาด้วย หนำซ้ำยังตั้งใจจะดันเสิ่นจวินขึ้นเป็นทายาท ตอนนั้นไม่ใช่แกเองหรอกหรือที่รีบตอบตกลงคำขอแต่งงานของเว่ยเฉิงเจ๋อ?”

กงเนี่ยนหน้าซีดเผือด พอถูกจี้จุดก็ราวกับไม่มีที่ให้แทรกแผ่นดินหนี

เสิ่นเยี่ยนสือเคยเป็นลูกชายคนเดียวของเสิ่นฉงเหยียน เป็นทายาทอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครสงสัยของตระกูลเสิ่น ก่อนจะเกิดเรื่องเหล่านั้น เธอก็ไม่เคยเห็นเว่ยเฉิงเจ๋ออยู่ในสายตา ต่อให้ตัดเรื่องฐานะทางบ้านไป เว่ยเฉิงเจ๋อก็เทียบเสิ่นเยี่ยนสือไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ