บทที่ 115 ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

ฉือหยวี่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองเธอ

ซูอี้เหยาเองก็ดูเหมือนจะตกใจกับคำพูดที่พลั้งปากออกไป แต่ในเมื่อพูดไปแล้ว เธอจึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดจะถอนคำพูดคืน

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ในดวงตาคู่ที่เคยทอประกายสดใสอยู่เสมอนั้น บัดนี้กลับเคลือบด้วยความสับสนและเปราะบางอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น