บทที่ 126 คิดถึงสิ คิดถึงอยู่ทุกวัน

เสิ่นซิงหว่านยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม

แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างของใบหลิว ทอดเงาพริ้วไหวลงบนร่างของโจวจิ้นชวน

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านผิวน้ำ สัมผัสชายเสื้อของเขา และพาให้เรือนผมยาวของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย