บทที่ 142 ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว

สวี่ชิงอวิ้นไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยิ้มเจื่อนแล้วเอ่ยเรียบๆ

“ลู่เฉิน พวกนายควรจะดีใจนะ ที่ตอนนี้ยังได้เห็นเธอทำงานและใช้ชีวิตได้เป็นปกติอยู่”

สวี่ชิงอวิ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันกลับมามองลู่เฉินพร้อมยิ้มบางๆ