บทที่ 144 เป็นฝีมือเธอจริงๆ สินะ

“เพื่อนเหรอ แถลงการณ์เหรอ!”

เส้นเลือดที่ขมับของโจวเจิ้นหลินเต้นตุบๆ “ของที่พวกแกสองคนเล่นเป็นเด็กขายของแล้วโพสต์ออกมามันใช้ได้ที่ไหนกัน เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงาน เป็นเรื่องที่เด็กอย่างพวกแกสองคนพูดคำเดียวแล้วจะตัดสินได้หรือไง”

“งั้นก็แปลว่า” โจวจิ้นชวนเอ่ยเสียงเรียบ “ในสายตาของพ่อ การแต่งงานของผมเป็นแค่เครื่องมือเอาไว้ค้ำจุนผลประโยชน์บริษัทของพ่อ ความต้องการส่วนตัวของผมไม่สำคัญเลยงั้นสิ แล้วความต้องการของซูอี้เหยาก็ไม่สำคัญด้วยใช่ไหม”