บทที่ 147 เขากล้าพูดความจริงหรือ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

เสิ่นซิงหว่านรับตะกร้าผักมาจากมือของแม่

“สงสัยยืนนานไปหน่อยเลยเวียนหัวน่ะค่ะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ หนูอยากกินหมูตุ๋นน้ำแดงฝีมือแม่แล้ว”