บทที่ 154 พูดได้ดีนี่

โจวเจิ้นหลินสะท้านไปทั้งตัว ราวกับคำพูดประโยคนี้แทงลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

เขาอยากจะโต้แย้ง อยากจะแผดเสียงคำราม อยากจะแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่าเขากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เจี่ยงจ้าวอันก้มหน้าลงต่ำอย่างละอายใจ