บทที่ 159 แค่มีเธอก็พอแล้ว!

ช่วงเวลานี้ เขาเฝ้ารอมาถึงห้าปี

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่อาจรู้ได้ เสียงสะอื้นของเสิ่นซิงหว่านค่อยๆ สงบลง

เธอเงยหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะยังบวมแดง ทว่ากลับทอประกายกระจ่างใส