บทที่ 177 จริงๆ แล้วก็ดูดีออกนะ

ทั้งสองคุยกันพลางเดินลงบันได

โจวจิ้นชวนเดินตามเธอไปที่รถโปโลคันเล็ก พอเธอเตรียมจะขึ้นรถ เขาก็ดึงเธอไว้แล้วรวบตัวเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

“แต่ว่านะ” ริมฝีปากของเขาแทบจะแนบชิดกับใบหู เอ่ยกระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน “ถ้าเธอไปบริษัทในสภาพนี้ ทุกคนคงรู้หมดแน่ว่าสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอใช้เวลาได้…คุ้มค่าแค่ไหน”