บทที่ 206 ไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์เลยจริงหรือ

รถแล่นเข้าสู่กระแสการจราจร มุ่งหน้าไปยังห้องเช่าของเสิ่นซิงหว่าน

พอถึงใต้ตึก ทั้งคู่ก็เดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน

เสิ่นซิงหว่านไขประตู ยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองดูรังน้อยๆ ที่เธออาศัยอยู่มานานหลายปี