บทที่ 214 ถ้าอย่างนั้นก็ตลอดไปเถอะ

โจวจิ้นชวนเดินมาข้างกายเธอ ยืนเคียงข้างกัน น้ำเสียงนุ่มนวล “เธอเคยบอกผม”

“ฉันเคยบอกเหรอ”

“อืม” เขาหันมองเธอ แววตาอ่อนโยน “มีครั้งหนึ่งเราเดินผ่านสวนผลไม้ เธอหยุดมองอยู่นาน แล้วก็บอกผมว่า ตอนเด็กๆ หลังบ้านคุณยายมีต้นไม้อยู่ไม่กี่ต้น พอถึงฤดูใบไม้ร่วง เธอจะปีนขึ้นไปเก็บลูกพลับ คุณยายจะคอยรองรับอยู่ข้างล่างเพราะกลัวเธอตกลงมา”