บทที่ 96 ไม่อาจฝืนใจยอมรับ

รถแล่นเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรอย่างเชื่องช้า ก่อนจะจอดสนิทใต้ตึกที่เธอเช่าพักอาศัย

ไฟเซนเซอร์ในโถงบันไดสว่างวาบขึ้นตามเสียงฝีเท้า แสงไฟสลัวทอดยาวเงาของสองแม่ลูกให้ยืดออกและหดสั้นลงตามจังหวะก้าวเดิน

ทันทีที่เปิดประตูเข้าบ้าน จูลี่เฟินก็สวมกอดเธอจากด้านหลังเบาๆ