บทที่ 99 ควรลืมไปตั้งนานแล้ว!

กลับมาถึงห้องเช่าเล็กๆ นั่น——

ทันทีที่ปิดประตู เรี่ยวแรงทั้งหมดของซิงหว่านก็เหมือนถูกสูบหายไปในพริบตา

เธอพิงแผ่นประตู ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น