บทที่ 141 เธอนี่มันหน้าหนาได้ใจจริงๆ

บทกวีต้องพรรณนาถึงสายฝน แต่กลับห้ามมีคำว่าฝนโผล่ออกมาแม้แต่คำเดียว

เกมแบบนี้ถือว่ายากเอาการทีเดียว

ฉินลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “แดดแผดเผาพลันแปรเปลี่ยนเป็นชุ่มฉ่ำ ยามตื่นฝันไอเย็นเยียบซึมซับกาย”