บทที่ 183 ได้โปรดปล่อยลูกสาวผมไปเถอะ

เว่ยซื่อควานไม่กล้าแม้แต่จะผายลม รีบเดินเข้าไปประคองเว่ยซื่อตงที่บาดเจ็บสาหัสออกจากห้องทำงานไปทันที

พอทั้งสองคนไปแล้ว ถังซูหานก็รีบก้าวเข้ามาพูดด้วยความกังวล “ฉินลี่…”

ฉินลี่รู้ว่าเธออยากจะพูดอะไร จึงลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “คนอย่างเว่ยซื่อตง ในเมื่อยอมไม่ได้ ก็มีแต่ต้องโหดกว่ามัน ถ้ามันเป็นหมาป่า ผมก็ต้องเป็นเสือร้าย”