บทที่ 207 แกะร่าเริงกับหมาป่าสีเทา

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก หน้าที่ผมอยู่แล้ว” ฉินลี่ยิ้มพลางเอ่ย

หยางอวี่เวยก็คลี่ยิ้มหวานออกมาเช่นกัน

จากนั้นเธอกอดเขาแน่นขึ้นแล้วพูดว่า “คุณฉิน คุณดีกับฉันขนาดนี้ได้ยังไงกัน…ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนจะมาคอยเป็นห่วงแฟนตัวเองเรื่องนั่งรถเมล์ตอนดึกๆ เลยสักคน”