บทที่ 229 ทำให้เชื่อว่าบนโลกนี้ยังมีนางฟ้า

หนานกงชิงอวี่ยิ้มเจื่อน ไม่ได้พูดอะไร

“มิน่าล่ะคุณถึงเรียกฟางอวี้เจี๋ยคนนั้นว่าพ่อของเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ตลอด ไม่เคยได้ยินคุณเรียกเขาว่าสามีเลยสักคำ ผมก็นึกว่าพวกคุณหย่ากันแล้วเสียอีก” ฉินลี่เอ่ย

หนานกงชิงอวี่ยิ้มบางๆ พลางตอบว่า “ฉันยอมรับเรื่องเรียกพ่อแม่ของฟางอวี้เจี๋ยว่าพ่อปู่แม่ย่าได้ แต่เรื่องให้เรียกอดีตพี่เขยตัวเองว่าสามีเนี่ย ฉันทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ… มันแปลกเกินไป”