บทที่ 272 แทบไม่ต่างจากได้ฟรี

เฉินซั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ไอ้ฉิน กูมีอะไรจะถามสักคำ ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม”

ฉินลี่ชำเลืองมอง แววตาราวกับรู้ทันว่าจะพูดอะไร จึงตอบตัดบททันที “ไม่ควรพูด”

เฉินซั่วตีหน้ามึนพูดต่ออย่างหน้าด้านๆ “งั้นกูพูดเลยแล้วกัน”