บทที่ 282 ดันมีสองห้องนอนซะงั้น

เพราะเสียเวลาไปมาก พอกลับขึ้นรถออกเดินทางอีกครั้ง เวลาก็ปาเข้าไปราวสี่โมงเย็นแล้ว

ฉินลี่ขับรถพลางเอ่ยขึ้น “กว่าพวกเราจะไปถึงฟ้าคงเกือบมืดแล้วล่ะ”

หลินเอ่อร์อวิ๋นส่งเสียง “อืม” แล้วพูดว่า “งั้นพรุ่งนี้ค่อยไปที่บริษัทแล้วกันค่ะ”