บทที่ 284 เตือนเป็นครั้งคราวก็พอ

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน ฟางกู้เหยียนก็ก้าวเดินออกมาจากห้องหนังสือ

เมื่อฉินลี่เห็นเขาออกมา จึงอุ้มหลิงเอ๋อร์เดินเข้าไปทักทาย “คุณลุงครับ”

ฟางกู้เหยียนตบไหล่เขาพลางยิ้มแย้ม “มาแล้วเหรอ… งานฉันเยอะไปหน่อย เฮ้อ… พอกลับถึงบ้านยังต้องนั่งทำงานต่ออีก”