บทที่ 292 มาแลบลิ้นใส่กันดีกว่า

เจอลูกเล่นพิเรนทร์ไม้นี้ของฉินลี่เข้าไป หลินเอ่อร์อวิ๋นถึงกับอ้าปากค้าง

เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร มองกระต่ายตัวนั้นที่ยังคงท่องกลอนไม่หยุดด้วยความรู้สึกทั้งขำทั้งโมโห

“ปิดไม่ได้เหรอ แบบนี้จะกินข้าวได้ยังไง”