บทที่ 308 นี่น่ะเหรอความรักบ้าบอนั่น?

ทว่าฉินลี่มองไปยังดงหญ้ารกที่ยังคงไหวเอนอยู่ไกลๆ พลางครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น “เถี่ยจู้ นายว่าให้เขามาเลี้ยงหมูแบบนี้มันได้ผลจริงๆ เหรอ ฉันไม่ได้สงสัยวิธีของนายนะ เพียงแต่เขาคงเลี้ยงหมูอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ยังไงเขาก็เป็นพ่อตาฉัน นายเข้าใจใช่ไหม”

“ผมเข้าใจครับ” หวังเถี่ยจู้พยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ “บอสครับ จริงๆ แล้วการเลี้ยงหมูก็แค่ทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงเฉยๆ นั่นไม่ใช่หัวใจสำคัญของการเลิกการพนันหรอกครับ”

ไม่ใช่หัวใจสำคัญงั้นเหรอ