บทที่ 426 ยังรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่อีกเหรอ?

“หึ…”

เวินฝานปินมองฉินลี่ด้วยสายตาดูแคลนแล้วกล่าวว่า “คนหนุ่มก็คือคนหนุ่ม มีเงินหน่อยก็หลงระเริงไม่รู้เหนือรู้ใต้ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไม่ใช่แค่ฉันที่จะลาออก ฉันจะพาพนักงานกลุ่มหนึ่งของนายไปด้วย หวังว่าถึงตอนนั้นนายจะไม่มาอ้อนวอนฉันล่ะกัน”

พูดจบ เวินฝานปินก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไปทันที