บทที่ 103 สงสัยว่าหลินซีซีก็เกิดใหม่เหมือนกัน

ตอนเที่ยงหลินเหล่าซื่อสวมเสื้อกันฝนหญ้าคาเดินกลับมา เท้าเหยียบย่ำโคลนมาเต็มเปา โชคดีที่ในบ้านมีคนสานรองเท้าฟางเป็น เขาจึงสวมรองเท้าฟางออกไป หากเป็นรองเท้าผ้าพื้นพันชั้นคงทำใจเหยียบย่ำให้พังยับเยินขนาดนี้ไม่ลง ไม่อย่างนั้นสภาพอากาศแบบนี้คงก้าวขาออกจากบ้านไม่ได้เลย

“ฝนนี้เมื่อไหร่จะหยุดตกสักทีล่ะเนี่ย” หลินเหล่าซื่อเอ่ยถามพ่อเฒ่าหลิน คนรุ่นเก่าเหล่านี้ส่วนใหญ่มักจะดูสภาพดินฟ้าอากาศเป็นกันทั้งนั้น ถึงความแม่นยำจะไม่เต็มร้อย แต่ก็ใกล้เคียงไม่น้อยทีเดียว

พ่อเฒ่าหลินไพล่มือไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองขอบฟ้าไกลๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาพูดขึ้นว่า “น่าจะใกล้แล้วล่ะ ก่อนดึกสงัดคืนนี้ก็น่าจะหยุดแล้ว”