บทที่ 147 โรคอิจฉาตาร้อนของเมียเขาใกล้หายแล้ว

ป้าสะใภ้รองชี้หน้าหลินเหล่าซื่อ “แก… แก… แก…” อยู่ตั้งนาน กว่าจะเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ฉันแค่เดินผ่านไม่ได้หรือไง!”

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ พี่สะใภ้รองรู้อยู่แก่ใจดี” หลินเหล่าซื่อไม่ยอมอ่อนข้อให้หล่อนแม้แต่น้อย

จังหวะนั้นเอง คนจากบ้านใหญ่กับบ้านรองที่ได้ยินเสียงเอะอะต่างก็พากันเดินออกมาดู