บทที่ 242 ปากอีกาทำงานอีกแล้ว

เที่ยวเล่นบนเขามาตลอดบ่าย ได้ทั้งกินผลไม้ป่า ได้ทั้งจับปลา เรียกว่าไม่ได้กลับมามือเปล่าเลยสักนิด

บนทางเดินลงเขา สวี่เฉิงถือตะกร้าสานใบเล็กสองใบที่ใส่ฟู่เผินจื่อไว้จนเต็ม แถมยังมีปลาตัวละราวหนึ่งชั่งอีกสองสามตัวร้อยด้วยเถาวัลย์หิ้วติดมือมาด้วย

ปลาตัวเล็กกว่านั้นพกพาลำบากจึงปล่อยไป เอาไว้แค่ตัวใหญ่ไม่กี่ตัวนี้ก็พอ