บทที่ 319 หน้าตาขี้ริ้วแล้วยังไง จิตใจฉันงดงามก็แล้วกัน

ยายหลี่เห็นท่าทางของทั้งคู่ก็อดขำไม่ได้ “พวกแกสองคนนี่หน้าบางเกินไปแล้ว เป็นลูกผู้ชายจะมัวเหนียมอายได้ยังไง อายุอานามก็ยี่สิบสามยี่สิบสี่กันแล้ว ควรเริ่มคิดเรื่องนี้ได้เสียที

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าในห้องเรียนจะไม่มีสาวๆ ที่ถูกตาต้องใจเลยสักคน

สมัยนี้เขาฮิตคบหากันอย่างอิสระแล้ว ถ้าหน้าไม่หนาจะไปหาเมียได้ยังไง เรื่องนี้นี่สู้พ่อพวกแกไม่ได้สักนิด”