ตอนที่ 353
บทที่ 353 หอมกลิ่นดอกสาลี่
หิวข้าว · 5,574 ตัวอักษร
“จะมีค่าหรือไม่มีก็ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่แพง โอกาสมาถึงแล้วต้องรีบคว้าไว้ ช้าหมดอดกันพอดี” หลินซีซีว่า
หลินเหล่าซื่อไม่ได้คัดค้าน แม้จะไม่ค่อยเชื่อว่าของชิ้นกระจ้อยร่อยนี่จะมีราคาค่างวดขึ้นมาได้ ใครจะยอมควักเงินตั้งเยอะแยะมาซื้อกระดาษบางๆ พวกนี้ กินก็ไม่ได้ ดื่มก็ไม่ได้
แต่ในเมื่อลูกสาวคนเล็กอยากซื้อก็ซื้อไป ยังไงก็ไม่ได้แพงอะไร อนาคตข้างหน้าใครจะรู้ ไม่แน่อาจจะมีราคาขึ้นมาจริงๆ ก็ได้ ลูกสาวเขาน่ะมีสายตาเฉียบแหลมในเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
