บทที่ 389 ถือว่าได้จับมือกันแล้วสินะ

เขียนรวดเดียวสิบกว่ายี่สิบแผ่น ข้อมือก็เริ่มเมื่อยล้า หลินซีซีวางพู่กันลงแล้วสะบัดมือไปมา

เธอเดินไปหยิบถังหูลู่มากิน รสเปรี้ยวอมหวานช่วยเปิดต่อมรับรสได้ดีทีเดียว

หลินซีซีกินไปพลางเดินวนรอบตัวพวกเขาไปพลาง “พี่ใหญ่ พี่ลู่สือ เขียนเท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว พวกพี่พักกันสักหน่อยเถอะ”