บทที่ 410 เสื้อนวมตัวน้อยแสนรู้ใจของบ้านไหนกันนะ

แม่เฒ่าหลินรู้สึกว่าความคิดเล็กๆ น้อยๆ ที่อยากกลับไปโอ้อวดที่บ้านเดิมถูกหลานสาวคนเล็กมองทะลุปรุโปร่งจนเริ่มขวยเขิน ทันใดนั้นจึงแสร้งทำเป็นง่วนอยู่ในห้อง หยิบโน่นวางนี่ ลูบจับตรงนั้นทีตรงนี้ที ทำทีเหมือนยุ่งเสียเต็มประดา

หลินซีซีรู้ทันจึงพูดขึ้นว่า “ย่า หนูไปดูเนื้อพะโล้ในหม้อหน่อยดีกว่าว่าตุ๋นได้ที่หรือยัง ตอนแม่ไปทำงานกำชับไว้เป็นพิเศษ ให้เคี่ยวนานหน่อย ฟันของย่ากับปู่ไม่ค่อยดี”

“แม่แกนี่ใส่ใจจริงๆ งั้นย่าไปด้วย” แม่เฒ่าหลินรีบรับคำทันที ในห้องไม่มีอะไรให้เก็บแล้วจริงๆ สัมภาระมีแค่นิดเดียว ยัดใส่กระเป๋าก็เสร็จ