บทที่ 130 เรือนหอของพวกนาย

ร่างของสวี่จิงอี้ชะงักกึก แทบนึกสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดไป เขาเพิ่งได้สติแล้วค่อยๆ หันกลับมา จ้องมองเธออยู่สองวินาที ก่อนที่สายตาจะเลื่อนลงไปหยุดตรงถุงของขวัญใบนั้น แววตาไหววูบเล็กน้อย

“ให้ฉันเหรอ”

ซ่งหนานซิงพยักหน้าเบาๆ ดวงตาสีอ่อนไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ “ท่วงทำนองที่แต่งให้นายโดยเฉพาะ เมื่อวานผมทำอยู่ตั้งนาน”