บทที่ 172 เด็กดี

ซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินตรงเข้าไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว

เย่หลิงก็เห็นเธอแล้วเช่นกัน “ซ่งหนานซิง นายหายไปไหนมาไม่บอกไม่กล่าว รู้ไหมพวกเราตามหากันแทบแย่ นายรู้ไหมว่าลูกพี่กระวนกระวายแค่ไหน แม้แต่มือตัวเองเขายังไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ…”

นิ้วมือเรียวยาวของซ่งหนานซิงกระชับด้ามร่มไว้ สายตามองตรงไปข้างหน้า เดินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง