บทที่ 187 ดัดให้นายงอ

เย่หลิง: “…ลูกพี่เหรอ ไม่อยู่นี่ เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง”

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงัก สายตามองเข้าไปในห้องพักโดยไม่รู้ตัว หยุดนิ่งไปหนึ่งวินาทีแล้วจึงดึงสายตากลับมา “…ไปไหน”

“บอกว่าไปสูบบุหรี่ที่ดาดฟ้า” เย่หลิงก้าวออกมาสองก้าว พลางพาดแขนลงบนบ่าเธอ “พูดถึงเรื่องนี้ ลูกพี่ต้องมโนธรรมสำนึกแน่ๆ ช่วงก่อนหน้านี้ ฉันกับเหล่าหยางสำลักควันบุหรี่มือสองจนชาชินไปหมดแล้ว ตอนนี้ในที่สุดก็เห็นแก่ความเป็นความตายของพวกเราบ้าง ยอมขึ้นไปสูบบุหรี่บนดาดฟ้า…”