บทที่ 230 ผ้ารัดหน้าอก

ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย พริบตาเดียวเบียร์หนึ่งกระป๋องก็พร่องไปเกินครึ่ง

“สวี่จิงอี้”

น้ำเสียงเย็นชาสายนั้นมักไร้อารมณ์ความรู้สึกอยู่เสมอ ยามเอ่ยเรียกชื่อเขา หางเสียงจะลากยาวขึ้นเล็กน้อย ราวกับตะขอเกี่ยวอันเล็กที่สะกิดผ่านไปเบาๆ