บทที่ 232 ถอดให้ฉันดูด้วยมือตัวเอง

“อยู่ด้วยกัน” สวี่จิงอี้อารมณ์ดี หายากที่จะยอมคุยกับเขายาวขึ้นสักสองสามประโยค “เธอหลับไปแล้ว”

“หลับแล้ว? นอนด้วยกันเหรอ นายบังคับขืนใจเพื่อนฉันปะเนี่ย” เย่หลิงเริ่มจินตนาการเตลิดเปิดเปิงอีกครั้งด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด “งั้นก็แปลว่า ชีวิตเวอร์จิ้นของนายสิ้นสุดลงแล้วเหรอ”

“…”