บทที่ 240 เขางอไปแล้ว

มื้อนี้กินกันจนใกล้จะเสร็จแล้ว

เฉินอี้ถงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงกระแอมไอเคลียร์ลำคอ “พวกนายกินกันไปก่อนนะ ฉันไปจ่ายเงินก่อน”

พอพูดจบ ขณะลุกขึ้นยืน เขาก็เอ่ยขึ้นมาอีกประโยค “หนานซิง ออกมากับฉันหน่อย”