บทที่ 124 ตกเป็นเป้าสายตา

เจียงหนีถูกโจวจิ่นซวี่อุ้มลงมาจนถึงช่วงกึ่งกลางเขา ทางเดินลาดชัน ทว่าเขากลับก้าวเดินอย่างมั่นคงตลอดทาง ไม่รู้ว่ามีคนมองมากเท่าไร เจียงหนีไม่ยอมเงยหน้าขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ตอนแรกเธอยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ทว่าต่อมาความปวดเกร็งในท้องที่แล่นริ้วเป็นระลอกก็ทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจสายตาใครอีก

บริเวณกึ่งกลางเขามีขบวนรถหรูจอดเรียงรายอยู่เป็นแถว โจวจิ่นซวี่อุ้มเจียงหนีตรงไปยังรถของตัวเอง คนขับรีบกุลีกุจอมาเปิดประตูให้