บทที่ 127 รังแกคนไร้คู่

ทันทีที่เจียงหนีตระหนักถึงเรื่องนี้ เธอก็รีบถอยร่นเว้นระยะห่างระหว่างกันทันควัน ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราด

“เอ่อ ดึกมากแล้วค่ะ”

เธอเดินเลี่ยงโจวจิ่นซวี่ไปหยิบกระเป๋าผ้าบนโซฟา แล้วคว้าเปลือกลูกอมบนโต๊ะติดมือไปด้วย พลางกระแอมไอเบาๆ