บทที่ 130 เสียงที่สลักลึกในความทรงจำ

เจียงหนียังไม่ทันคิดอะไรลึกซึ้ง ด้านนอกก็มีคนตะโกนเรียกให้ลงไปกินข้าว

ลุงหลี่นำมื้อเย็นมาส่งให้ โดยหิ้วถุงใหญ่มาสองใบ ข้างนอกหนาวเหน็บ แค่เปิดประตูลมเย็นยะเยือกก็พัดกรูเข้ามาจนสะท้านไปทั้งตัว เขาใส่เสื้อนวมหนาเตอะ เวลาพูดมีไอขาวพวยพุ่งออกมา

“ที่นี่ไม่เหมือนในเมือง อุณหภูมิต่ำกว่า ดึกๆ หิมะอาจจะตกอีก ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าออกไปข้างนอกเลยนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”